Adispois dos amigo brincá bastanti, Tuxo si alembrô quele tava muitu atrazadu, copovo tava co rélóju nas mão zóianu arrégaladu u rétornu deile. Divia di tá tudu mundu amarélu i siem graça, cum um oco nu istãmugu vazíú i num “Uquí terá cido fazidu di Tuxo maisi Cascatim?” As muié, pelas veizi déilas, divia ditá num “Arroiz i féjão, i um tratanti fujão.”
Entonces, Cafezá, Tuxo correu a arrésgatá u doiradu. Rancô as derradera imbramera i cunsiguiu puxá eile du buracu ni réstim di Tuxolândia. Eile já tinha batidu caszúrtima. Entonces pegô aquele pexão pesadu nos braçu i acomodô eile nu assentu da cadera. U pexão éira tão grandi qui muitu maisi da metadi deile ficô pá fóra. Tuxo, entonces, cortô um pedaçu da linha qui tava nu intulho i amarrô eile pá num caí.
Deixe um comentário