Adirépenti, u divino canto i as dança
das mininas moças i das mulhéris di todas as idadi qui tavam anli teve di pará di supétão.
Um baruio foi surjinu lá luonji i foi ficanu cada veiz maisi arto, firinu nuóssos zuvidos. I nósi vimu cheganu na distânça uma massa di milharis di ômis marchanu. Tum tum, tum tum, tum tum… Eiles vieru na nuóssa diréssão i, cuando tavam a sete metros di nós, pararu istancadu.
A ropa deiles éira argo muito isquisitu. Eiles num éiram éxércitu malitar não. Tavam vistido di preto da cabessa auspé. Uns panu grosso, umas bóta canu artu, luvas preta i cachicó di lã di carnero danu trêis vórta nu péscosso. U cachicó éira istampadu in xadreiz, brancu, vremeiu, azú i roxo. Tudos nósi achamu istranhu usá umas ropa dacuelas num dia quenti daquelis, co sol rachanu taquara. U chapé deiles chégava a sê muito ingrassadu: Premero eiles sócaru um bónel pretu na cabessa. Incima du bunél, infiaru uma coroa qui tinha sete pontas artas, di quaisi um métro. Incima di cada ponta tinha um S cum duas linha paraléla, éira u chifrão du dineru. Eiles éira tudu iguar, crones dum só. Maisi tinha séte qui éira adéferenti i foi um deisses qui ôiô pánósi i falô:
– Nósi tamu aqui pá róbá a taça ducêis. Favor dá éila aqui na mia manu.
Entonces uma cigana falô:
– Nósi num tiem taça aqui não. Nósi toma vinho, pinga, aguá, comi canjica i arroiz doce i leite cum farina di mio, nas nuóssas canéquinhas mordadas em ouro. Si fô uilsso u qui ucêis viéru róbá, póde lévá.
– Não, samoça, nósi qué a taça, ieu to venu éila daqui.
Entonces eile ôio pá miamão. Éira u meo istilingui di lumínio qui eile quiria. I o fórmato paricia memu uma taça désenhada nu papé.
Deixe um comentário