Entonces, Sanfredo, ieu cumessei a tê uns relâmpugo di rétornu po mundo réá, sintinu carguém tava méxenu nas firida prófunda du meo pézim. Ieu iscuitava luónji a vós di Mércedis, cumu si éila tivésse num outro cômodo, tentanu falá cumigo, mi chamanu di vórta. Ufrio cotava sintinu tava quérenu passá, argum cubertô tava quérenu mi aquecê. Maisi ieu di veizi in cuandu ieu caía i rétornava pás cenas du sonho, sob o céu daquele otro lugá distanti, páquéla estóra rascunhada namiamente, in qui a vida i a mórti caminava juntas di manus grudadas. “Córre, Nica! Córre, Nica!” – a cigana i as mininas gritava preu. “Fóji das gaiadas, iscapa das imbóscada! Próteji teu istilingui, teu brinquedo di lançá sementis da natureza nos zói da marvadeza, podre realeza!”
Deixe um comentário