Entoncis, mestre Bódim falô:
– Bão, jienti. Ieu vo pará di contá a mia odisséia, as mias viagens pela natureza, qui são cheias di aventuras, argumas muitu pirigósas. Hoji ieu tô véio, maisi continuo aprendendu sobri as matas. Nósis temos muitu u qui cunversá sobri os pirigo qui nóis tamu passandu, pricisamu sabê u qui vamu fazê. Nóssa situação num ié nada boa. Cuandu a situação vortá ao normá, a jienti cuntinua a contá as nóssa história, principarmenti Nicanor, qui tem di terminá di contá sobri u irmão deile.
E foi, entoncis, qui mestre Bódim falô:
– Ucêis num tão iscuitanu um baruio di motor? Num ié motor di canoa. O qui será?
– Ieu tumém tô iscuituanu, mestre. Pareci motor di avião téco-téco.
Eles, indaí, oiaru pu céu i inxergaru um aviãozinho.
– Óia, mestre, eiles tão indo in tudas as direção. Eiles tão quérenu discubrí adondi nósis istamos.
Deixe um comentário