Antoncis, adérépenti a dupla sumiu. Tuxo oiava i oiava i nada di inxergá eiles.
– Será qui u bitélo cunsiguiu arrastá Cascatim prufundu? Ieu num tô venu maisi eile. Agóra ficô cumpricado! Si u pexe num subí uns métro pá Cascatim boiá i pô u fucim pá cafungá ventu, eile vai afógá já já. Ieu to venu a vióla in caco, to sem sabê u qui fazê. Pirdí a linha co carreté, o trem foi pu oto lado cu bobo do Migué. Ieu num vo nem pudê arrésgatá nem u corpinho sem vida di Cascatim. Eile vai ficá sem túmulu, sem u cubertô da tierra, vai tê di si contentá ca gelatina du fundu du rio.
Indaí, Tuxo vortô a chorá. Cumeçô a dá uma cocera braba nas pérna deile, decerto pur causa du nérvosu quele ficô. Eile num sabia si coçava as pérna o si limpava u rosto, i quasi caía, si équilibranu trepadu nacuele gai arto, pelejanu pá fazê tudu uilsso ao miesmo tiempo. Inté quele viu as zoreinha di Cascatim apontanu não muito luonji. Éira doisi trianguim qui tava à móstra na supréfiça du rio.
– Tá ali, num tá muito luonji! Ié Cascatim dibaxo dasquéla zoreim, ieu tenhu cértesa! Maisi qui cousa istranha! Eile tá paradu, imóvi. A córrenteza num tá cunduzinu eile. Cadê u pexe? Será qui eiles tá inróscadu numa tranquera di gai mirgúiadu qui Chuvilinda arrastô?
Entonces, Tuxo si lançô nu rio, dano um mérgúio ispétaculá. Já saiu em braçada bem dada i cum incrivi rapideiz, ispumanu na diréção da dupla. U gai quele tava tinha funcionadu cumu si fuóci um tranpulim. Cuandu Tuxo firmô as pérna pá dá u galeio, u gai vergô pá baxo i adispois disvergô iguar borracha di istilingui. Tuxo vuadô saiu in asa invisivi, gavião pescadô, vremeio di tanto ficá admiranu u Sol em sua prócimidadi.
Deixe um comentário