Ieu tava acórdanu i desacordanu, sintinu qui tinha arguma cousa mi puxanu pá luonji di mim i qui, juntu co meo sango, ieu tava vazanu pá otas esferas, meo eu sumia i rétornava, apaganu i réacendenu a luizinha deile, iguar istrela piscano na imensudão dotras galáxas. Inté qui surjiu um piensamento luonji nu meo célrebru: Acuele dotó médico qui tava oianu pá mim, i qui ieu tava venu di veizi in cuandu, tarvez mi truxéssi di vuórta aceso, cas énéljia correnu iguar in antis, déxanu ligadu u interruptô da mia lus, o meo ieu farolete di mim memu.
Indaí ieu iscuitei arguém gritanu brabu. Éira Manguito, qui tava pinduradu alto, pu ladu di fóra, na jinélona du casarão, oianu tudu u qui tava acuntécenu lá drentu cumigo. Ninhum muléque imprégado da fazenda pudia intrá nu casarão, éira gravemente próibido po u pé la drentu, purquê, si intrasse, o fazenderu démitia tuda a famia da criansa, maisi Manguito tinha cunsiguidu subi nu arto du jinélão i, di veizi in cuandu, acenava preu, preu num isquicê deile i niem di nada. I eile tinha gritado não pá mim, maisi pu médico:
– Seo dotó burro! Nica tá isvazianu pu causa du sango qui tá iscórrenu, ieu oiei drentu du seo chévrolé i vi qui lá tiem borsa cheiinha di sango, põe neile pá enchê eile di nuóvo, seo dotó du inférnu!
Ieu vi cuandu u dotó Raniéro virô a cabesa rápido i ôiô Manguito nu arto, i falô:
– Arguém arranca eisse macaquito trépado na jinéla qui tá gritanu cueu. Pretinho insólenti, quérenu mi insiná a prófissão!
(No trecho de hoje, procurei fazer uma singela homenagem a Miguel Nicolelis, nosso grande médico, cientista e pesquisador, que acredita no Brasil, nas crianças e na humanidade.)
Deixe um comentário